در اولین ماههای دولت تدبیر و امید که برآمدۀ شعور ، شور ، تدبیر و حداقل 4 سال دندان روی جگر گذاشتن خردمندان و عقلای قوم بود اینک اولین میوۀ بزرگ این اعتماد ملی به روشنفکری و اصلاحات به بار نشست. توافق ژنو یعنی پایان روزهای سیاه تحریم : روزهای مردن کودکانمان با تزریق سرنگ چینی ، روزهای مصرف داروهای غیر استاندارد هند و چین روزهایی که پول برای پرداخت مطالبات کارمندان و حتی حقوق آنها نبود. روزهایی که سِرُم و شیاف و دسته تیغ و شامپو و... نبود یا 4 برابر قیمت بود و برخی بر طبل لجاجتشان میکوفتند که این مسیر مدتها به بن بست رسیده را ادامه دهند و البته آنها درک نمیکردند نداشتن دارو و درمان یعنی چه چون مطمئنم هیچکدامشان برای گیر نیاوردن یک دیکلوفناک بچه هایشان در تب نسوخته بود یا روزانه هزینۀ ده هزارتومانی پلاویکس و صدهزارتومانی فلانه آمپول و چند صد هزارتومانی بهمانه دارو را از جیب مبارک نداده بودند.

خواست مردم در رأیشان به گفتمان روحانی خیلی واضح بیان شده بود . روحانی شعار داده بود که چرخ هسته ای وقتی باید بچرخد که چرخ اقتصاد و معیشت و اخلاق و ... هم بچرخد و مردم به این گفتمان رأی داده بودند.

حال باید منتظر تحولات داخلی بود . امروز با انتصاب اولین فرماندار دولت روحانی به واقع دولت تدبیر و امید کار خود را آغاز کرده است و باید منتظر تحولات بعدی بود. مردم ایران 4 سال دندان روی جگر گذاشت تا ایرانش سوریه نشود و نشد. امیدواریم امروز آنهایی که با روی کار آوردن دولت سیاه دهم باعث این سالهای خسارت بار مردم شدند ، دست از کینه و دشمنی با مردم بردارند و به آغوش مردم بازگردند. خصوصاً مجلس نشینانی که در خوش بینانه ترین شکل با رأی حداقلی برخی از مردم به مجلس راه یافته اند حّ خود را بشناسند و این چند صباح باقی مانده از اقبال مستعجلشان را با سکوت بگذرانند و اقلاً در ذهنها کمتر یادشان بماند.

زنده باشی ظریف که سرگل وزارای دولت راستگویانی و با بودن تو ما خوب فهمیدیم معنای تخصص و تعهد همزمان را که جدای از هم بی معناست و خوب فهمیدیم متخصص همان متعهد است و خوب فهمیدیم دانایان که بر صدر نشینند ، توانایی به بار می آید .