در ساختار و از مجرای این نام ها و نشانه ها رخ می دهد. پس لازم است دانشی از علم نشانه ها داشته باشیم. آیا این سخنان چه کم دارد از جملات مشهور هیدگر، گادامر، ویتگنشتاین و... که همگی بر خوان گستردۀ آگوستین نشسته اند. "زبان خانۀ وجود استِ" هیدگر و "وجودی که فهمیده شود، زبان استِ"گادامر هر دو ریشه در همین نگاه آگوستینی دارند.

علاوه بر هیدگر و گادامر که بسیار از آگوستین متأثر شده اند، اُمبرتو اِکو در نشانه شناسی(semiotics) خود، تودوروف(T.Todorov)در کتاب نظریۀ نمادهایش و پُل ریکور در هرمنوتیک زبان محورش و من جمله در کتاب زمان و گزارش، آگوستین را به عنوان پایۀ کار خود برگزیده اند.

استاد بابک احمدی معتقد است : "آگوستین نخستین کسی است که تعریفی از نشانه ارایه داد که در آن علاوه بر منطق، وارد گسترۀ زبانشناسی هم شد. تودوروف در کتاب تئوری های نشانه، تعریفی را از کتاب دربارۀ هنر کلامیآگوستین(فصل پنجم) ذکر می کند : "هر واژه نشانۀ چیزی است، به یاری نشانه گذاری، شنونده می تواند معنا را چنان دریابد که مقصود گوینده است."